Wat je in deze blog leest
- Waarom eetgedrag een gevolg is, niet de oorzaak
- Het verschil tussen schuld kijken en verantwoordelijkheid nemen
- De drama-driehoek van Karpman en welke rol jij speelt
- Waarom jouw kracht ook je valkuil is
- Wat homeostase is en waarom terugval geen zwakte is
- 4 vragen die het verschil maken tussen vaag en concreet
Gedrag heeft altijd een functie
Stel, jij opent je brein dat zo van doorgaan houdt maar zo slecht in veranderen is voor de aankomende 8 minuten.
Want ik ga je iets vertellen dat de meeste coaches je nooit zullen zeggen, omdat ze het zelf ook niet begrijpen.
Je eetgedrag is niet het probleem waarmee het begint, maar het is de plek waar het probleem eindelijk zichtbaar wordt.
Gedrag heeft altijd een functie. Dus het is er met een reden. Ook de momenten dat jij altijd aan staat, dat je terugvalt in emotie-eten, dat je niet je dieetschema kan volhouden, of geen succes boekt bij de diëtist.
Dat heeft NIKS te maken met dat je zwak bent, of geen discipline hebt, maar omdat je gedrag jou iets wilt vertellen. Je brein en onderbewuste is namelijk ontzettend slim, veel slimmer dan je denkt.
Het heeft namelijk een systeem gebouwd dat werkt op korte termijn, op de verkeerde plek, maar het werkt.
De kans is groot dat eten spanning dempt, rust geeft, de pauzeknop is die je jezelf overdag nooit geeft of dat eten het moment is waarop je eindelijk niet meer hoeft te presteren, niet meer hoeft te leveren, niet meer hoeft aan te staan. Precies dat is een noodoplossing die je systeem heeft gevonden voor een probleem dat je nog nooit bij de naam hebt genoemd.
Eetgedrag is het gevolg, niet de oorzaak
Je probeert je eetgedrag te veranderen. Maar je eetgedrag is niet de oorzaak. Het is het gevolg.
Het gevolg van een dag waarop je jezelf opnieuw onderaan de lijst hebt gezet. Het gevolg van een week die gebouwd is op presteren maar niet op herstellen. Het gevolg van een identiteit die zegt: eerst het werk, dan ikzelf. Het gevolg van overtuigingen die je onder druk automatisch gelooft, ook als je ze rationeel allang hebt weerlegd.
Psychologen noemen dit een copingmechanisme. Maar dat woord maakt het te klinisch. Wat het echt is: een eerlijk signaal van een systeem dat al veel te lang op rood staat terwijl jij denkt dat het oranje is.
Niet jouw schuld wél jouw verantwoordelijkheid
Schuld kijkt achteruit. Schuld zegt: jij hebt iets fout gedaan. Schuld maakt je kleiner en leidt bijna altijd tot hetzelfde gedrag want iemand die zichzelf al afstraft heeft geen ruimte meer om te groeien.
Verantwoordelijkheid kijkt vooruit. Verantwoordelijkheid zegt: dit is mijn patroon, ik ben de enige die er iets mee kan doen.
