Persoonlijk verhaal

Ik was oprecht blij dat ik een dumbbell van 26 kilo op mijn teen liet vallen

Binnen 12 weken ben je gekapt met emotie-eten, zelfs met een overvolle agenda en als je al 34x iets hebt geprobeerd.

Koen Timmer eetgedragcoach Deventer
Koen Timmer ± 9 minuten
Koens voet met orthopedische schoen na het breken van zijn teen door een dumbbell

Wat je in deze blog leest

  • Hoe een gebroken teen leidde tot de ergste terugval in maanden
  • Waarom werken precies dezelfde functie kan hebben als emotie-eten
  • Wat de emmer-metafoor betekent en waarom hij overloopt zonder dat je het ziet
  • Hoe Koen er opnieuw uitkwam, en wat hem werkelijk hielp
  • De vraag die je jezelf kunt stellen als je bij de kast staat zonder te weten waarom

De dumbbell valt

Vorig jaar mei trainde ik, voor mijn hopelijk, eerste marathon. Ik was inmiddels op het tempo dat ik zo'n beetje 30-40 kilometer per week rende en een paar zondagen achter elkaar een halve marathon d'r uit had gegooid.

Ik was aardig trots.

Totdat ik een week later in de gym stond en een dumbbell van 26 kilo uit mijn hand glipte. Recht op mijn grote teen af (zoals je op de afbeelding kan zien).

Op het eerste ogenblik dacht ik, 'Achjoh niks aan de hand.'

Maar een paar seconde later zag ik het bloed al door mijn witte schoen heen glippen. Toen dacht ik nog met mijn nuchtere kop; 'Even een pleistertje en het is gefixt.'

Tim, de manager van de sportschool, had het half zien gebeuren en riep nog: 'Gaat het goed, Koen?' Ja man, prima, dacht ik. Tot ik mijn schoen uitschopte en de hele voorkant van mijn witte sok rood bleek te zijn. Donkerrood. Op weg hinkelend naar de EHBO-doos werd alles wazig, ik kreeg het bloedheet en ik voelde dat ik ging flauwvallen. Dat was het moment waarop een oudere man op het apparaat naast me vroeg of het wel écht goed ging, en ik eindelijk toegaf: 'Nou, roep Tim maar als u wilt.'

Mijn vader reed me naar de spoedeisende hulp toe. Mijn nagel lag er zo goed als af en het botje eronder was flink gebroken. 'Zes weken herstel,' zei de arts. 'Voet omhoog, en lopen en rennen zit er voorlopig niet meer in.'

Das mooi kut, dacht ik. Over vier maanden stond mijn eerste marathon, in Eindhoven, op de planning. Daar kon een dikke streep doorheen.

Maar toch was ik blij

Want weet je wat ik die eerste avond thuis voelde? Rust.

Ik werkte in die tijd zo'n 80 tot 100 uur per week. (I know, das nie goed). Mijn bedrijf liep niet zoals ik wilde, dus ik ramde maar lekker door: 's avonds nog een sessie, in het weekend nog een training, en tussendoor content schieten en editten. Stilzitten voelde als het ultieme falen.

En nu móést ik ineens stilzitten. Dus ik installeerde me op de bank, voetjes omhoog en werd door mijn huisgenoot, Steijn, op mijn wenken bediend. Ik zette eindelijk de serie aan waar ik al maanden aan wilde beginnen.

Ik was, eerlijk gezegd, dik tevreden. Mijn teen deed pijn en naar de wc hoppen was kut, maar verder? Rust, series en niemand die iets van me vroeg. Dit overleef ik prima, dacht ik.

Dat ging precies drie dagen goed...

En toen sloeg het om

Op dag vier zat ik om negen uur 's ochtends op de bank met een zwart bakje koffie, en een paar minuten later dacht ik: daar mag wel iets lekkers bij. Ik had tenslotte weinig anders te doen. Het stemmetje in mijn hoofd dat ik inmiddels goed ken, ik noem hem Willempie, was er meteen bij: 'Je hebt afgelopen tijd keihard gewerkt. Verdiend, toch?'

Ik geloofde hem. Waarom ook niet?

Een week later kon ik weer een beetje huppelen, met een zwarte schoen met klittenband tot aan mijn kuit, waarin ik me een slechte cosplay van RoboCop voelde.

En toen sloeg het om.

Wat begon als iets lekkers bij de serie, werd binnen twee weken een paar keer per dag naar de supermarkt strompelen, steeds met een smoes klaar.

'Nu heb ik iets voor het avondeten nodig, hoor.'

'Ik heb nu zin in havermoutkoeken.'

'Even wat lekkers voor Steijn halen, heeft hij vast zin in.'

Soms stond ik in de supermarkt zonder dat ik doorhad dat ik daarheen was gelopen.

Ik had al anderhalf jaar geen eetbui meer gehad. En nu zat ik er inmiddels weer middenin.

Het ergste was niet het eten

Het ergste was hoeveel moeite ik deed om het te verbergen. Want als iemand het zag, moest ik toegeven dat ik terugviel. Ik, de coach die mensen helpt met emotie-eten.

Tot Steijn op een middag mijn kamer stofzuigde en vroeg: 'Wat is die lege brownieverpakking in je prullenbak?'

Mijn hele lijf schoot in de paniek. 'Ach,' zei ik met een lachje dat ik zelf niet eens geloofde, 'gewoon een dagje wat extra's. Lekker toch?' Daarna liep ik naar mijn kamer, deed mijn deur dicht en ging op het randje van mijn bed zitten, met een dikke bak schaamte door mijn lijf die maar niet wilde wegtrekken.

Alles in mij schreeuwde om het weer alles-of-niets op te lossen: morgen extra streng zijn, ontbijt overslaan en alles compenseren. Het oude plan, dat überhaupt nooit had gewerkt.

Tot ik mijzelf één vraag stelde:

Wat zou ik tegen een klant van mij zeggen als zij hiermee bij mij kwam?

Ik zou haar niet vertellen dat ze harder moest corrigeren. Ik zou vragen wáárom dit gebeurde.

En het antwoord had weinig met eten te maken.

Wat er écht achter zat

Een paar weken daarvoor had ik voor het eerst op LinkedIn gedeeld dat ik zelf eetbuien had gehad. Achter een scherm vond ik dat prima. Typen, herlezen en plaatsen. Maar in het echt, tegenover mijn ouders of vrienden, die me recht aankeken, had ik er nooit écht over gepraat.

Ik voelde me eenzaam. Ik gaf alles voor mijn bedrijf en kreeg er nog lang niet terug wat ik hoopte, en dat voelde oneerlijk. En nu ik niks meer kon, viel ook nog eens mijn inkomen weg, net als het hardlopen en het gevoel dat ik de touwtjes in handen had.

De emmer liep over

Ik leg het vaak uit met een emmer. Elke frustratie die je niet kwijt kunt, maakt hem een stukje voller. Bij mij liep hij al maanden vol, alleen merkte ik het niet, omdat ik hem elke dag leeg schepte met werken. Steeds meer.

En dat is het veranderlijke.

Werken gaf mij precies dezelfde high als eten vroeger op de bank. Alleen was die nu verpakt als werk, en mensen moedigden me nog aan ook, want ik was zo goed bezig. Hard werken krijgt applaus, eten krijgt schaamte. Daardoor zie je het zo slecht als wat het eigenlijk is: een manier om niet te hoeven voelen...

Die dumbbell nam mijn schep in één keer weg. De emmer liep over, en mijn brein greep ineens naar de weg die het al jaren kende.

Ik was in zo'n 4 weken tijd, 10 kilo aangekomen...

Wat het me heeft opgeleverd

Toch heeft het me veel opgeleverd.

Ik zet sindsdien weer in wat voor mij werkt. Schrijven en rust nemen. Zodra ik mijn gedachten opschrijf, ontstaat er ruimte om niet elke onrust, verveling of eenzaamheid weg te hoeven eten. Ik werk absoluut geen 80 uur per week meer, dus die emmer loopt minder snel vol.

En ik ben vooral gaan praten.

Niet alleen online, maar ook met de mensen om me heen, recht in hun ogen. Hoe spannend het ook was. Daardoor voel ik me nu meer verbonden dan toen ik het allemaal in mijn eentje probeerde op te lossen. Het heeft mij ook een betere coach gemaakt. Als een klant vertelt dat het weer misging terwijl het al maanden goed ging, weet ik precies hoe dat voelt, wat je eigenlijk nodig hebt en weet ik ook dat het geen bewijs is dat je het niet kunt.

Eten heb ik niet meer nodig om met spanning om te gaan. Dat betekent niet dat ik nooit meer een bak ijs op de bank eet. Alleen zit er geen lading meer op en hoef ik niks meer te compenseren. Er is iets anders voor in de plaats gekomen.

Zelfs bij de loodgieter lekt de kraan weleens. Bij mij lekte hij ook. Het verschil is dat ik nu weet waar hij lekte.

En jij?

Misschien heb jij nooit een dumbbell op je teen gehad, maar herken je wel dat moment waarop de drukte ineens wegvalt: de eerste avond van je vakantie, een rustige zondag of de avond na een deadline. En dan sta je ineens bij de kast.

Let daar maar eens op deze week.

Wat ben je op dat moment aan het opvullen?

Als jij graag de kern wilt aanpakken van emotie-eten, omdat het je zo belemmerd in gewicht, klaar bent met het schaamte of de verbinding weer écht wilt opzoeken met je naasten, zonder dat je continu verschuilt, laten we dan eens samen uitzoeken wat er écht aan de hand is en wat je daadwerkelijk nodig hebt...

👉 Hier kan jij een gratis gesprek inplannen, zodat je aan het eind dé kern + actieplan krijgt

Het gaat jullie goed ❤️

Liefs, Koen

Klaar om de kern aan te pakken?

Plan een gratis gesprek van 30 minuten. Je gaat weg met dé kern van jouw emotie-eten én een concreet actieplan.

Veelgestelde vragen

Vragen over terugval en emotie-eten

Terugval heeft vrijwel nooit met wilskracht te maken. Vaak valt een copingmechanisme — zoals overwerken of sporten — ineens weg. De emmer die daardoor gevuld raakte, heeft dan geen uitlaat meer, en het brein grijpt terug naar een oud patroon dat het al lang kent: eten.

Elke frustratie, onverwerkte spanning of onvervulde behoefte maakt je emmer een stukje voller. Zolang je een uitlaat hebt (sporten, werken, praten), blijft de emmer hanteerbaar. Maar als die uitlaat wegvalt en de emmer overloopt, grijpt het brein naar een coping die het al jaren kent, zoals eten.

Een goede vraag is: hoe voel je je als je een dag niks doet? Als rust meteen ongemak oproept, als stilzitten voelt als falen, of als je automatisch naar afleiding grijpt zodra de druk wegvalt, is dat een signaal dat werken (of een andere gedraging) dezelfde functie heeft als emotie-eten: weggaan bij het gevoel.